|
|
|
|
Op gezette tijden, na het afronden van een aantal prestaties, onderzoeksvragen het bezoeken van een aantal clubs en workshops, gaan de leerlingen en de leerkrachten met elkaar in gesprek. Meestal gebeurt dat één keer in de acht weken. Dan kijken ze wat de leerling heeft gedaan en wat het resultaat is. Wat heeft de leerling ervan geleerd? Wat ging er goed en wat kan beter? Waarom ging het goed of juist niet? Hoe ben je op de leer- en ontwikkelingslijnen vooruit gegaan? Zijn er dingen waaraan je in een volgende periode extra aandacht zou willen besteden?
Bij natuurlijk leren wordt het werk afgesloten met een portfoliogesprek,
waarin de leerkracht door het stellen van vragen de leerlingen laat reflecteren
op hun eigen leerproces. De mening van de leerling zelf is net zo belangrijk als die van de leerkracht. Als een
leerkracht eenzijdig vaststelt waar een kind is gekomen, heeft dat geen leerrendement,
want de kans is groot dat een kind de feedback niet snapt. Tijdens de
portfoliogesprekken is er geen sprake van eenzijdig vaststellen, maar van interactie tussen de
leerling en de leermeester.
Zelfs jonge kinderen vanaf een jaar of vijf zijn al in staat om dergelijke
gesprekken te voeren.
Het is de bedoeling dat de leerkracht samen met de leerling de Leerlijnen en de ontwikkelingslijnen invult tijdens de portfoliogesprekken. Deze ontwikkelingslijnen en leerlijnen zullen ook dienen als verslaglegging naar de ouders.
Bij natuurlijk Leren mogen er fouten worden gemaakt, want daar kunnen kinderen van leren. Als er ten minste achteraf ruimte is voor reflectie. In het traditionele onderwijs is er geen sprake van reflectie en wordt er ook niet van fouten geleerd. Moderne leerpsychologen zien reflectie als een van de krachtigste manieren van leren.